pech onderweg

Vrijdag zou een rustige dag moeten geweest zijn, dacht ik, maar het is iets anders verlopen.
S morgens liep het al mis, ik was op weg naar de Dender voor mijn training en ik had al bijna een verkeersongeval (een oudere heer had voorrang van links). Ik was nog van slag hierdoor met als gevolg dat ik mijn fiets liet vallen bij het uitladen, ik lag helemaal in de knoop ergens tussen de auto en de fiets  grrr.
Dan tijdens mijn training, reed ik vooraan plat, net op het verste punt van mijn auto. Wetende dat ik met tubes rijd, en die zelf niet terplaatste kan vervangen, was het een gesukkel om terug te geraken. Dan maar snel naar Peter, mijne mekanieker (onze fietsenmaker BCP).
Toen moest ik nog onverwachte boodschappen doen, auto inladen en tot rust komen.
Toen iedereen thuis was van school en werk, konden we eindelijk vertrekken. De GPS gaf 2u30 aan, wat wou zeggen rond 19u ter plaatse in Dirbach.
Maar .. na een uur file begon iedereen op ons te wuiven en rare gebaren te maken.  We stonden plat achteraan. AiAi wat nu gedaan??  Om te beginnen konden we de auto helemaal (inclusief fiets, wielen en reservewielen)  leeghalen want reservewiel stak ergens onderaan in de koffer. Nadat het reservewiel er op zat, konden we op zoek naar een nieuwe band... ondertussen was het al rond 18u, een nieuwe band vinden was een onmogelijke zaak, band is té breed en niemand heeft die op stock. Ook iedereen sloot zijn deuren om het weekend in te gaan. Daar stonden we dan !!!  Ik wou al terugkeren naar huis want met zo een reservewiel is het onmogelijk om naar Luxemburg verder te rijden.  Maar dat was buiten mijn vrouwke gerekend. Zij nam de telefoon, belde naar Filip (onze getuige op den trouw) en vroeg een andere auto hahaha dat had ik zelfs niet durven denken of vragen.  En jaja, we kregen al direct de Fred (ne goeie maat) zijn auto. Voordat we in Westerlo aankwamen, had Filip al voor een vervangband gezorgd!! De bandenspecialist Colson stond ons zelfs op te wachten ( tot lang na de werkuren) om ons verder te helpen. Uiteindelijk zijn we dan toch in Dirbach aangekomen alleen met wat vertraging, het was 23u!!!
Nen dikke merci aan alle redders van deze hachelijke dag, Merci Peter, Filip, Fred en Paul!!!

op naar Colmar

De week zit er weeral zo goed als op. Mijn trainingen verliepen vrij vlot, ik had er een goed gevoel bij. Morgen moet ik nog een uurtje losbollen, de auto inladen en dan richting Colmar Berg. Het is de eerste keer dat de kinderen meegaan op een verre verplaatsing! Zij vinden het allemaal zeer spannend. Ze hebben maar 1 ding mee, en dat is hun fototoestel. Elke beweging zal  digitaal vastgelegd worden.
Voor mij zal het wel een zwaar weekend worden. Zaterdag is er de tijdrit op een afgesloten circuit nl het testcircuit van Goodyear. Zondag is het dan een wegrit. Van hetgeen ik al gehoord heb, zal het pijn doen.
Vandaag kreeg ik nog een zeer plezant telefoontje van onze fietsenmaker, maar dat verhaal volgt later nog.

de beloofde wafel

Zàààlig, vrijdagavond, weekend!!
De routine van school, werk en trainen doet me deugd. Deze week heb ik mijn trainingen volledig kunnen afwerken zoals het hoort. Vandaag had ik een groepstraining van dik 3u met Ronny Raket en Den Davy. We hebben een paar tempo's op snelheid gedaan en voor mezelf ging het beter dan de voorbije dagen. Het komend weekend ga ik genieten en met mijn vrouwke ne grote wafel eten en maandag, na een doktersbezoek, hervat ik weer mijn trainingen met de wedstrijd in Colmar-Berg in het vooruitzicht.

Colmar-Berg

Voor de zoveelste keer nog eens PANIEK. Gisteren kwam ik tot de conclusie dat ik nog niet ingeschreven was voor de wedstrijd in Luxemburg volgend week. Ilse had al wel een huisje gehuurd voor gans het weekend, alles was al geregeld behalve hetgeen wat ik zelf moest doen nl. mezelf inschrijven, dat was ik vergeten. Toen ik nog snel wou inschrijven gisteravond, bleek dat de inschrijvingen al een week gesloten waren. AI, OEI, Shit, wat nu?? Dan maar mijn vrouwtje ingeschakeld... koelbloedig verstuurde ze wat mails naar weet ik veel wie... en bibi mag starten haha... heb ik dat niet goed opgelost?

48u van Oevel

Na een lange rustperiode van 3 weken, ben ik de voorbije week terug rustig beginnen trainen. Vandaag stond er een handbikewedstrijd in Oevel op mijn programma. Ik was benieuwd hoe het met mijn wedstrijdritme gesteld was want op training was het niet veel soeps. Om 13u stond er een tijdrit van 1 km op het programma, waarbij 4 bochten van 90° moesten genomen worden + op het laatste rechte stuk de wind vol tegen. Ik had mezelf overschat en halfweg had ik mijn armen al opgeblazen.
De wegrit (45 min + 1 ronde) was een mooi parcours, 2 lange rechte stukken en 4 bochten van 90 °. Enige nadeel was dat nergens de wind meezat, anders geen klagen over het prachtige weer. De eerste ronde hebben we in groep afgelegd achter een wedstrijdbegeleider, dan konden we onze vliegende start nemen. Ik heb mijn ritme gezocht en geprobeerd dat aan te houden. Het ging goed behalve dat ik problemen had met mijn versnellingsapparaat, dat is dus werk voor de Peter in de komende dagen.

Uitslag tijdrit en wegrit: gewonnen + wat belangrijk is, een goed gevoel na een week trainen.

Nog een dikke pluim voor de organisatie!  Waar ze op het Belgisch Kampioenschap nog 10 officials nodig hadden om er een zooitje te maken van de rondetelling, verliep het hier vlekkeloos met amper 1 teller.

voor meer fotos, klik hier