De verwachtingen voor dit jaar waren mooi. Het startte al in Lanzarote begin februari. Maar het mocht niet zijn.
De eerste wedstrijden in Freiburg, Hamburg en Rosenau waren goed om van start te gaan.
Daarna liep het mis. Om te beginnen had ik een paar blaasontstekingen op ongelukkige momenten, die ik negeerde en bleef verder trainen en koersen. De resultaten waren dan ook in mineur. In Görlitz (juni) bleek het wat beter te gaan, maar in die periode kreeg ik dan te horen dat ik dringend geopereerd moest worden. Ik kon de wedstrijden in Louny en het Belgisch Kampioenschap dus schrappen.
Geen probleem dacht ik, het 2de gedeelte van het seizoen is ook mooi. Misgedacht!! Dan kreeg ik problemen met mijn elleboog, waarbij uitstraling tot in mijn vingers me opnieuw aan de kant zette. Ik had er al wel een tijd last van, maar tijdens het fietsen voelde ik er niet zoveel van. Tegelijkertijd had ik een doorligwond en om die te kunnen laten genezen, moest ik platliggen, wat trainen onmogelijk maakte.
Ondertussen zijn we bijna eind september en lig ik hier nog steeds. Weg conditie, over & out.
Uit al mijn persoonlijk leed zijn dan wel andere mooie momenten ontstaan, die ik anders nooit zou gekend hebben.
De EHC wedstrijden in Louny en Lobbach waren eigenlijk plezant om mee te maken ookal zat ik aan de zijlijn. Een koers meemaken zonder stress was nieuw voor mij. Zaaaalig! Echt genieten !
Dan was er nog het avontuur van Lars Hoffmann, hij trachtte 1000 km aan één stuk door te handbiken, van Hamburg naar Munchen. Hij haalde het echter niet, maar verbrak toch het wereldrecord. Hij had me gevraagd om samen met hem de laatste nacht te fietsen, maar door mijn elleboog probleem kon ik hem enkel steunen vanuit de auto. Een weekend om nooit te vergeten, Bedankt Lars!!
Tot slot zijn we naar de Paralympics geweest voor de wegrit van de handbikers. Wat we daar meegemaakt hebben, daar zijn geen woorden voor. Nooit zoiets moois meegemaakt. De atleten, de sfeer, de muziek, de speakers, de supporters.... het ganse gebeuren ... PRACHTIG.
Teamgenoot, Wim Decleir behaalde voor onze ogen BRONS. Voor alle belgen dus groot feest. Hij haalde de 6de medaille voor ons klein Belgenlandje binnen. Als da nie niks is !! Proficiat Wim.
In de categorie H3 behaalde Vico Merklein de Zilveren medaille, dat betekende voor mij dat mijn haar niet geknipt zou worden (de uitdaging aan Vico was dat hij bij goud mijn haar mocht afscheren), maar dat was buiten mijn vrouw gerekend. Zij was zo blij met zijn zilver, dat ze de afspraak boenk veranderde. Mijn haar gaat er dus binnenkort wel aan geloven .... als da maar goe komt.
maandag 24 september 2012
donderdag 12 juli 2012
Handbike SOPUR SHARK te koop - jaar 2010 = VERKOCHT
Te koop SOPUR SHARK FMG - aangekocht augustus 2010 - vraagprijs 3500€
contact: pvdb001@telenet.be
contact: pvdb001@telenet.be
dinsdag 10 juli 2012
maandag 2 juli 2012
EHC Louny 2012
De EHC wedstrijd in Louny stond op mijn programma voor vorig weekend, maar omdat ik pas een operatie gehad heb, mag ik voorlopig niet fietsen. Een tegenvaller van formaat want Louny is voor ons één van de plezantste verplaatsingen. Dat ik niet mag handbiken,wil niet zeggen dat mijn vrouwtje geen fotos mag trekken. Dus, zoals gepland vertrokken we donderdag richting Louny.
De rit naar ginder viel ons wel zwaar omdat we eerder in de maand al eens in Görlitz geweest waren, dat er niet zover vanaf ligt. Ginder aangekomen voelden we ons volledig in vakantiestemming.
De volgende dag konden we voor het eerst het stadje gaan bezichtigen waar we de vorige jaren nooit tijd voor hadden gemaakt. Hier en daar botsten we al op collega-handbikers en ze hadden er allemaal veel zin in.
In de late namiddag zijn we samen met Stefaan en Ward naar de inschrijvingen gegaan en hebben we nog een paar ijskoffietjes gedronken op het terras van het enige Vlaamse café in Louny.
Om de dag af te sluiten hebben we samen nog gegeten in het hotel om dan rustig en vooral zonder stress te gaan slapen, wat anders in mijn geval rampen zouden geweest zijn.
Zaterdag: de dag van de koers
We werden gewekt door gedonder en hevige stortregen. Als dat maar goed kwam. Want koersen in zo'n hondenweer is niet plezant, en supporteren nog minder.
Toen het zover was om te vertrekken was het gelukkig uitgeklaard.
Om 10 vertrokken de eerste al voor hun tijdrit. Aan een tijdrit is voor een toeschouwer gelijk ik niet veel te beleven, je ziet ze vertrekken en je ziet ze toekomen.Het enige waar ik me kon mee bezighouden is 30 keer verklaren waarom ik nog in mijn rolstoel stak en niet in mijn handbike. Gelukkig heeft onze fotograaf zich meer geamuseerd, ze had op die korte tijd zoals gewoonlijk weer veel te veel fotos , waar ze de ganse namiddag haar bezigheid mee heeft gehad.
Om 16u begon de wegrace voor de verschillende categorieën, ze hadden een uur en een ronde voor de boeg.
In de H2 klasse dacht ik dat de winnaar al gekend was voordat de koers gestart was, nl de winnaar van de tijdrit Walter Ablinger. Mis dus!! Bij de eerste doortocht was zijn voet uit zijn voetbeugel geschoten en had hij moeten stoppen. Hiermee lag hij al direct een minuut achter op de kopgroep die stevig doorreed waarin onze landgenoot Jean-François Deberg zat. Groot was onze verbazing dat Ablinger op iets meer dan 3 ronden al terug bij de kopgroep zat. En in plaats van rustig mee te draaien in de kopgroep, reed hij verder op dit tempo met Deberg in zijn wiel.
Het was echt super om dit te zien, Ablinger op groot verzet, Deberg bijten voor in't wiel te blijven, ronde na ronde. Onze verbazing was nog groter aan de meet toen Deberg als eerste over de streep kwam. Toch knap wat Ablinger liet zien, wetende dat hij daags voordien nog aangereden was door een auto tijdens de parcoursverkenning.
De volgende race op het programma was de H3-reeks waarin mijn ploegmakker Stefaan Vanhaverbeke meereed. Voor deze race was de winnaar ook al bekend voordat de race begon : Rafal Wilk. of toch niet?
De kop van de wedstrijd was Wilk met zijn ploegmakker die ronde na ronde gelijk een stoomtrein voorbij vlogen.
Het mooiste gedeelte van de koers was de groep waar Stefaan in zat. Mijn verbazing was groot dat er nog een andere, mij niet bekende, Belg in zijn groep zat. Het was constant wisseling in die groep, iedere ronde zag die groep er anders uit, dan was er ene bij, dan ene af, dan 2 weg of 2 d'eraf. Schoon om te zien. Onder het beulwerk van onze Stefaan zoals we hem kennen, viel de groep helemaal uiteen. Op het einde is hij weggereden met 2 man. Hij eindigde op een mooie 8ste plaats!! Hij is zeker klaar voor het Belgisch Kampioenschap volgende week.
De winnaar van de H3- reeks was dus toch Rafal Wilk.
Om het weekend af te sluiten was er de eindceremonie en een gezamelijke diner met alle handbikers.
Dit weekend is er ééntje om te onthouden.
De rit naar ginder viel ons wel zwaar omdat we eerder in de maand al eens in Görlitz geweest waren, dat er niet zover vanaf ligt. Ginder aangekomen voelden we ons volledig in vakantiestemming.
De volgende dag konden we voor het eerst het stadje gaan bezichtigen waar we de vorige jaren nooit tijd voor hadden gemaakt. Hier en daar botsten we al op collega-handbikers en ze hadden er allemaal veel zin in.
In de late namiddag zijn we samen met Stefaan en Ward naar de inschrijvingen gegaan en hebben we nog een paar ijskoffietjes gedronken op het terras van het enige Vlaamse café in Louny.
Om de dag af te sluiten hebben we samen nog gegeten in het hotel om dan rustig en vooral zonder stress te gaan slapen, wat anders in mijn geval rampen zouden geweest zijn.
Zaterdag: de dag van de koers
We werden gewekt door gedonder en hevige stortregen. Als dat maar goed kwam. Want koersen in zo'n hondenweer is niet plezant, en supporteren nog minder.
Toen het zover was om te vertrekken was het gelukkig uitgeklaard.
Om 10 vertrokken de eerste al voor hun tijdrit. Aan een tijdrit is voor een toeschouwer gelijk ik niet veel te beleven, je ziet ze vertrekken en je ziet ze toekomen.Het enige waar ik me kon mee bezighouden is 30 keer verklaren waarom ik nog in mijn rolstoel stak en niet in mijn handbike. Gelukkig heeft onze fotograaf zich meer geamuseerd, ze had op die korte tijd zoals gewoonlijk weer veel te veel fotos , waar ze de ganse namiddag haar bezigheid mee heeft gehad.
Om 16u begon de wegrace voor de verschillende categorieën, ze hadden een uur en een ronde voor de boeg.
In de H2 klasse dacht ik dat de winnaar al gekend was voordat de koers gestart was, nl de winnaar van de tijdrit Walter Ablinger. Mis dus!! Bij de eerste doortocht was zijn voet uit zijn voetbeugel geschoten en had hij moeten stoppen. Hiermee lag hij al direct een minuut achter op de kopgroep die stevig doorreed waarin onze landgenoot Jean-François Deberg zat. Groot was onze verbazing dat Ablinger op iets meer dan 3 ronden al terug bij de kopgroep zat. En in plaats van rustig mee te draaien in de kopgroep, reed hij verder op dit tempo met Deberg in zijn wiel.
Het was echt super om dit te zien, Ablinger op groot verzet, Deberg bijten voor in't wiel te blijven, ronde na ronde. Onze verbazing was nog groter aan de meet toen Deberg als eerste over de streep kwam. Toch knap wat Ablinger liet zien, wetende dat hij daags voordien nog aangereden was door een auto tijdens de parcoursverkenning.
De volgende race op het programma was de H3-reeks waarin mijn ploegmakker Stefaan Vanhaverbeke meereed. Voor deze race was de winnaar ook al bekend voordat de race begon : Rafal Wilk. of toch niet?
De kop van de wedstrijd was Wilk met zijn ploegmakker die ronde na ronde gelijk een stoomtrein voorbij vlogen.
Het mooiste gedeelte van de koers was de groep waar Stefaan in zat. Mijn verbazing was groot dat er nog een andere, mij niet bekende, Belg in zijn groep zat. Het was constant wisseling in die groep, iedere ronde zag die groep er anders uit, dan was er ene bij, dan ene af, dan 2 weg of 2 d'eraf. Schoon om te zien. Onder het beulwerk van onze Stefaan zoals we hem kennen, viel de groep helemaal uiteen. Op het einde is hij weggereden met 2 man. Hij eindigde op een mooie 8ste plaats!! Hij is zeker klaar voor het Belgisch Kampioenschap volgende week.
De winnaar van de H3- reeks was dus toch Rafal Wilk.
Om het weekend af te sluiten was er de eindceremonie en een gezamelijke diner met alle handbikers.
Dit weekend is er ééntje om te onthouden.
woensdag 13 juni 2012
nieuwe Sopur Shark RS
Ik heb er lang op moeten wachten, maar eindelijk heb ik mijn nieuwe handbike.
Vorige week ben ik dan ook uren aan het sleutelen en uittesten geweest om de goede ligpositie te vinden. Na meerdere keren ontgoocheld terug thuis te komen van een testrit, ben ik met alles naar Heultje vertrokken. Daar kon ik gemakkelijker testen.
Zaterdagavond ben ik hem dan gaan uittesten in een koers in Voortkapel, aan de supporters was er geen gebrek.
Het zal toch nog even wennen zijn met mijn nieuwe lighouding.Spierpijn hoort daar zeker bij.
Ik ben in ieder geval zeer tevreden met mijn nieuwe aankoop. Hopelijk brengt hij me evenveel en meer plezier als de vorige.
Mijn vrouwtje heeft zich intussen geamuseerd met het in mekaar steken van een foto-filmpje: zie hiervoor op de volgende link
Abonneren op:
Posts (Atom)