Ondertussen is de wielerpiste in Affligem opengegaan en die ga ik eerstdaags toch eens uittesten. Ilse staat al klaar om er direct een fotoshoot te doen. Als het van haar afhangt mag het nieuwe seizoen morgen al herbeginnen.
HCT medailles van 2011
donderdag 17 november 2011
Tijd om er terug in te vliegen
Half november, tijd om terug in gang te schieten. Mijn winterstop heeft langer geduurd dan gepland was, en het heeft me eens deugd gedaan. Mijn doorligwonde is genezen en ik voel me uitgerust. Fitnesstraining en rustig opbouwen met de fiets staan de eerste weken op mijn programma. Vanaf nu kan ik gaan trainen met behulp van mijn SRM. Dat zal toch wel anders verlopen dan de vorige jaren toen alles afhing van mijn hartslag. Ik verwacht er veel van.
Ondertussen is de wielerpiste in Affligem opengegaan en die ga ik eerstdaags toch eens uittesten. Ilse staat al klaar om er direct een fotoshoot te doen. Als het van haar afhangt mag het nieuwe seizoen morgen al herbeginnen.
Ondertussen is de wielerpiste in Affligem opengegaan en die ga ik eerstdaags toch eens uittesten. Ilse staat al klaar om er direct een fotoshoot te doen. Als het van haar afhangt mag het nieuwe seizoen morgen al herbeginnen.
donderdag 13 oktober 2011
het zit erop voor 2011
Als afsluiter van het seizoen, maakte Ilse een collage van alle buitenlandse wedstrijden, klik hier om ze te bekijken. Ondertussen geniet ik van de verplichte rust om mijn doorligwonden te laten genezen. Alhoewel "genieten" niet het juiste woord is want het steekt al ferm tegen.
maandag 10 oktober 2011
Heidelberg Marathon 2011
Afsluiter van dit jaar was de marathon in Heidelberg. Met een toch wel bang hartje vertrokken we zaterdag. Na onze hectische avonturen van de voorbije weken waren we op onze hoede voor onverwachte verrassingen. Van verrassingen gesproken, Heidelberg werd één grote verrassing voor ons beiden, maar deze keer wel plezante!!
Het hotel kon niet slecht zijn, we hadden een kamer met king-size-bed geboekt in het Marriott Hotel. Het hotel, de inschrijving en het parcours lagen allemaal dichtbij mekaar. Bij de inschrijving liepen we Nico en Stefaan tegen het lijf. Samen met Stefaan zijn we een bus opgestapt om een korte rondrit te maken van het parcours. Naderhand konden we nog genieten van een lekkere nuddle party. Ilse werd verrast door één van de organisatoren die haar een perskaart gaf. Ze kon haar geluk niet op.
Zondagochtend verlieten we al snel onze prachtige kamer opdat we ons in alle rust konden installeren dicht bij de start. De parking die we in gedachten hadden was al niet meer toegankelijk. We kregen een bekend gezicht in de gaten, Michael Baier, die ons naar een andere parkeerplaats bracht. Van zenuwen had ik geen last, wel van de koude. De gevreesde regen was uitgebleven, alleen de koude heeft ons serieus verrast .
De opwarming verliep niet zoals ik wou. Het draaide niet maar bleef er gelaten bij. Ik zou het wel zien.
Met ongeveer 150 man stonden we aan de start, wat echt wel héél veel is. Ilse wist niet waar eerst fotos te trekken. Ze kon haar hartje ophalen.
De start was zoals altijd héél snel, ookal zat er na amper 1 kilometer direct een brug in.Eens over de brug hadden we nog een scherpe bocht gevolgd door een kleine 10 km rechtdoor, daar kon ik juist niet aansluiten bij de groep voor mij. Wij zijn dan met 3 gevallen en hebben aangesloten bij een achteropkomende groep. Omdat ik wist wat er nog lag aan te komen aan de overkant van het water, heb ik mezelf rustig in de groep gezet. Halfweg van de koers ben ik vooraan gaan aflossen wat goed aanvoelde. De laatste 8 km van de koers waren zwaar, er waren nog een paar versnellingen die ik goed kon opvangen. Omdat de straat half afgebakend was, was het moeilijk om in te halen en een goede plaats uit te zoeken voor de eindsprint. In de laatste 400 meter was de straat opnieuw breder en ging de groep sprinten. Ik zag links nog een gaatje waar ik voluit ingedoken ben om dan de beste sprint van mijn ganse seizoen te rijden. Tot mijn grote verbazing won ik de sprint van de groep. Supergevoel!!
Ik had ook mijn persoonlijk record verbroken met bijna 5 minuten. 1.13.10 was mijn tijd voor de afgelegde marathon. De eindstreep van de race (44km) haalde ik op 1.18.25
Mijn jaar 2011 is meer dan geslaagd.
De uitslagen vind je HIER
Na de koers waren we uitgenodigd voor de HCT ceremonie waar prijzen uitgereikt werden van het HCT klassement. Aan Ilse was voorafgaandelijk gevraagd geweest al haar fotos van de betreffende wedstrijden binnen te leveren voor een diashow. Tijdens een magnifiek buffet werden de prijzen uitgereikt. Ik mocht als 7de in mijn categorie naar voor gaan. Toen alle categorieën uitgedeeld waren, was er echter nog een speciale categorie aan de beurt, nl. de fotografen. Nu mocht Ilse, samen met Brigitte Neuske, naar voor gaan waar ze een prijs mocht ontvangen voor de mooie fotoreportages die ze telkens gemaakt had. Voor de verandering werden er fotos van haar genomen. Ze was helemaal ondersteboven van deze verrassing. Ze is toch met een kampioenenjacket vertrokken, waar ze heel fier op is.
Fotoreportage van de marathon, klik HIER
Fotoreportage van de HCT ceremonie, klik HIER
Het hotel kon niet slecht zijn, we hadden een kamer met king-size-bed geboekt in het Marriott Hotel. Het hotel, de inschrijving en het parcours lagen allemaal dichtbij mekaar. Bij de inschrijving liepen we Nico en Stefaan tegen het lijf. Samen met Stefaan zijn we een bus opgestapt om een korte rondrit te maken van het parcours. Naderhand konden we nog genieten van een lekkere nuddle party. Ilse werd verrast door één van de organisatoren die haar een perskaart gaf. Ze kon haar geluk niet op.
Zondagochtend verlieten we al snel onze prachtige kamer opdat we ons in alle rust konden installeren dicht bij de start. De parking die we in gedachten hadden was al niet meer toegankelijk. We kregen een bekend gezicht in de gaten, Michael Baier, die ons naar een andere parkeerplaats bracht. Van zenuwen had ik geen last, wel van de koude. De gevreesde regen was uitgebleven, alleen de koude heeft ons serieus verrast .
De opwarming verliep niet zoals ik wou. Het draaide niet maar bleef er gelaten bij. Ik zou het wel zien.
Met ongeveer 150 man stonden we aan de start, wat echt wel héél veel is. Ilse wist niet waar eerst fotos te trekken. Ze kon haar hartje ophalen.
De start was zoals altijd héél snel, ookal zat er na amper 1 kilometer direct een brug in.Eens over de brug hadden we nog een scherpe bocht gevolgd door een kleine 10 km rechtdoor, daar kon ik juist niet aansluiten bij de groep voor mij. Wij zijn dan met 3 gevallen en hebben aangesloten bij een achteropkomende groep. Omdat ik wist wat er nog lag aan te komen aan de overkant van het water, heb ik mezelf rustig in de groep gezet. Halfweg van de koers ben ik vooraan gaan aflossen wat goed aanvoelde. De laatste 8 km van de koers waren zwaar, er waren nog een paar versnellingen die ik goed kon opvangen. Omdat de straat half afgebakend was, was het moeilijk om in te halen en een goede plaats uit te zoeken voor de eindsprint. In de laatste 400 meter was de straat opnieuw breder en ging de groep sprinten. Ik zag links nog een gaatje waar ik voluit ingedoken ben om dan de beste sprint van mijn ganse seizoen te rijden. Tot mijn grote verbazing won ik de sprint van de groep. Supergevoel!!
Ik had ook mijn persoonlijk record verbroken met bijna 5 minuten. 1.13.10 was mijn tijd voor de afgelegde marathon. De eindstreep van de race (44km) haalde ik op 1.18.25
Mijn jaar 2011 is meer dan geslaagd.
De uitslagen vind je HIER
Fotoreportage van de marathon, klik HIER
Fotoreportage van de HCT ceremonie, klik HIER
maandag 3 oktober 2011
Keulen Marathon 2011
Zaterdagmiddag vertrokken we met het ganse gezin richting Keulen. We waren vrij gerust, het was immers maar 250 km rijden, we zouden mijn startnummer gaan afhalen en dan de stad bezichtigen ... Maar het liep iets anders. Nadat we ingecheckt waren in het hotel, vertrokken we naar de marathon expo. Dan ging het mis. Het kostte ons 2.30u om er te geraken. Door de betoging waren de straten volledig dichtgelopen en konden we niet bij de expo komen. We moesten de auto achterlaten en te voet verder.
Omdat we niet wisten waar we juist moesten zijn, liepen we verloren en belandden we midden in de betoging.. We probeerden ons uit de voeten te maken en in al onze haast staken we ergens een kruispunt over waar dat blijkbaar niet mocht. De duitse politie had ons snel bij onze kraag. Ja, leg het maar eens uit in t duits. Niet simpel!
Nadat we onze auto teruggevonden hadden, wat ook nog een tijdje geduurd heeft, zijn we naar het hotel waar Ward verbleef gereden. Hij kon ons wel geruststellen maar toch ...
Zondagmorgen vertrokken we al rond 7 u aan ons hotel met een klein hartje. Een dik uur later dwaalden we nog steeds rond, ze stuurden ons zelfs op het parcours en de parking mochten we niet op. Dan maar terug naar Ward, hij zou ons wel voorrijden.
Om half negen stonden we uiteindelijk geparkeerd en konden we uitpakken.
De goesting was ver te zoeken om te starten.
Rond 11 u stonden we allemaal opgesteld aan de startlijn. Wat de voorbije wedstrijden voor mij steeds begon te verbeteren was een goede start nemen, dit mislukte deze keer volledig. Ik schakelde constant verkeerd en verloor veel tijd en een goede plaats. De groep was weg, ik probeerde nog met een andere handbiker om aan te sluiten maar dat was tevergeefs. We zijn aangepikt bij de groep die acher ons zat. We reden met ongeveer 15 man de ganse marathon verder. Ik voelde me wel sterk in deze groep en nam veel kopwerk voor mijn rekening. In de laatste kilometers zijn er nog een paar demarages geweest, ik heb mezelf toen rustig gehouden omdat ik niet wist hoe de laatste kilometer was.
Op ongeveer een kilometer voor de finish voelde ik dat de groep zenuwachtig werd. Toen er eentje demareerde net voor de brug, ben ik ook vol doorgegaan. Ik kon hem echter niet meer bijbenen maar ik was wel sterk genoeg om de rest van de groep achter te laten.
Ik eindigde 8ste in mijn categorie en 16de in het algemeen klassement met een tijd van 1.18.24.
Toen ik achteraf al een klein half uur aan de auto stond te wachten, kwam mijn vrouwtje er eindelijk door... ze was slechtgezind, boos en teleurgesteld. Ze was zoals het al het ganse weekend was geweest, van her naar der gestuurd, nergens doorgang, niet genoeg foto's kunnen nemen naar haar goesting.
Nooit of nooit zou ze nog naar Keulen komen. Ik denk als ik hier volgend jaar terug wil starten, het zelf zal mogen regelen want zij geeft forfait voor Keulen.
Toch heeft ze nog een kleine FOTOREPORTAGE kunnen verzamelen.
De volledige UITSLAG van de marathon.
De winnaar van Marathon Keulen : Vico MERKLEIN
Omdat we niet wisten waar we juist moesten zijn, liepen we verloren en belandden we midden in de betoging.. We probeerden ons uit de voeten te maken en in al onze haast staken we ergens een kruispunt over waar dat blijkbaar niet mocht. De duitse politie had ons snel bij onze kraag. Ja, leg het maar eens uit in t duits. Niet simpel!
Nadat we onze auto teruggevonden hadden, wat ook nog een tijdje geduurd heeft, zijn we naar het hotel waar Ward verbleef gereden. Hij kon ons wel geruststellen maar toch ...
Zondagmorgen vertrokken we al rond 7 u aan ons hotel met een klein hartje. Een dik uur later dwaalden we nog steeds rond, ze stuurden ons zelfs op het parcours en de parking mochten we niet op. Dan maar terug naar Ward, hij zou ons wel voorrijden.
Om half negen stonden we uiteindelijk geparkeerd en konden we uitpakken.
De goesting was ver te zoeken om te starten.
Rond 11 u stonden we allemaal opgesteld aan de startlijn. Wat de voorbije wedstrijden voor mij steeds begon te verbeteren was een goede start nemen, dit mislukte deze keer volledig. Ik schakelde constant verkeerd en verloor veel tijd en een goede plaats. De groep was weg, ik probeerde nog met een andere handbiker om aan te sluiten maar dat was tevergeefs. We zijn aangepikt bij de groep die acher ons zat. We reden met ongeveer 15 man de ganse marathon verder. Ik voelde me wel sterk in deze groep en nam veel kopwerk voor mijn rekening. In de laatste kilometers zijn er nog een paar demarages geweest, ik heb mezelf toen rustig gehouden omdat ik niet wist hoe de laatste kilometer was.
Op ongeveer een kilometer voor de finish voelde ik dat de groep zenuwachtig werd. Toen er eentje demareerde net voor de brug, ben ik ook vol doorgegaan. Ik kon hem echter niet meer bijbenen maar ik was wel sterk genoeg om de rest van de groep achter te laten.
Ik eindigde 8ste in mijn categorie en 16de in het algemeen klassement met een tijd van 1.18.24.
Toen ik achteraf al een klein half uur aan de auto stond te wachten, kwam mijn vrouwtje er eindelijk door... ze was slechtgezind, boos en teleurgesteld. Ze was zoals het al het ganse weekend was geweest, van her naar der gestuurd, nergens doorgang, niet genoeg foto's kunnen nemen naar haar goesting.
Nooit of nooit zou ze nog naar Keulen komen. Ik denk als ik hier volgend jaar terug wil starten, het zelf zal mogen regelen want zij geeft forfait voor Keulen.
Toch heeft ze nog een kleine FOTOREPORTAGE kunnen verzamelen.
De volledige UITSLAG van de marathon.
De winnaar van Marathon Keulen : Vico MERKLEIN
maandag 26 september 2011
Berlijn Marathon 2011
Berlijn Marathon !Een weekend om nooit te vergeten!
Wat voor iedereen een droom is om daar te kunnen deelnemen, was voor mij in eerste instantie een nachtmerrie. Het begon donderdagavond, de dag voor ons vertrek. Door de drukte van de laatste weken, was de voorbereiding van het weekend achterwege gebleven. Toen we de adressen van hotel, parking en de start opzochten, bleek alles ver uit elkaar te liggen. Paniek in de hoogste graad. Mijn vrouw wist op de valreep nog alles uit te pluizen en kon toch voor enige geruststelling zorgen. Vrijdagmiddag rond 12 u vertrokken we met goede moed, op naar de grote, voor ons onbekende stad. Toen we een uur later bijna Nederland inreden, merkte ik dat er iets mis was met onze GPS. De kabel was kapot en het toestel kon ieder moment uitvallen. P A N I E K ..we konden nog rap een afrit nemen in België om daar een electrozaak te zoeken. Met wat vertraging konden we uiteindelijk verder. Maar toen begon het pas. We reden van de ene file in de andere, van verkeersongeval naar wegenwerken. Er kwam geen eind aan . Om 12u kwamen we uiteindelijk aan in ons hotel. Ik was doodop en razend en zwoor hieraan nooit of te nimmer meer te beginnen. Had ik aan het stuur gezeten, ik was al lang terug naar huis gereden, want 12 u rijden over 750km, dat is erover.
Zaterdag waren we toch beiden goed uitgerust en konden we onze zoektocht beginnen in de stad.
Bij wonder viel dit allemaal super goed mee. De marathonbeurs was mega groot, net zoals alles is in Berlijn.
Zondag waren we al vroeg op pad. Om 5u30 stonden we al buiten met ons ontbijtpakketje in de hand.
We kwamen als eerste aan op de afgesproken parking voor handbikers. Tijd genoeg om rustig alles klaar te zetten, en ik kon zelfs eten, dit is de eerste keer dat dit me overkwam, normaal krijg ik voor een race geen hap naar binnen. Ik had mijn portie zenuwen eerder al gehad hahaha.
De opwarming ging goed. Alleen bij de startopstelling liep het wat mis. Ik stond in een verkeerd vak, ze moesten me met fiets en al opheffen en door een massa volk dragen, langs een dranghek, opdat ik op mijn plaars stond. Nog steeds doodkalm, ongelooflijk.
De race: het startschot viel en ik was mee weg met de groep die ik normaal niet kan volgen. Het ging van bij het begin zeer snel, maar het voelde wel goed aan. Na 10 km zijn er van de groep een aantal moeten lossen en omdat ik achteraan hing, moest ik een aantal gaten dichtrijden, wat me na 22km begon op te spelen. Ik kon de groep niet meer volgen en zag ze meter bij meter verder wegrijden. Dan maar alleen verder moeten rijden, ik zag niks achter mij, had geen keus. Het viel me toen meer op dat de wind me tegenwerkte en dat er toch nog zwaar stukken in het parcours zaten. In de laatste 2 km kwam er plots een groep voorbij, ik had ze niet zien aankomen, ik was zodanig tegen mezelf aan het vechten dat ik niks doorhad. Toen ik reageerde was het te laat, en waren ze weg. Ik heb alles gegeven om er terug bij te geraken, ik kon er nog een paar inhalen maar was ontgoocheld dat ik hierdoor 5 plaatsen ben kwijtgespeeld. Ik eindigde op de 32ste plaats algemeen klassement en 15de in mijn categorie met een tijd van 1.17.46u, wat me toch weer een nieuw persoonlijk record opleverde op een marathon.
Al bij al is het dus heel goed geweest. Anderhalf week geleden lag in nog ziek in de zetel en met 1 week training voor zo'n race mag ik niet klagen.
Mijn vrouwtje zorgde voor een fotoreportage, ookal werd ze van t kastje naar de muur gestuurd door de zware security diensten. Haar resultaten vind je hier.
Het overzicht van resultaten vind je hier
Wat voor iedereen een droom is om daar te kunnen deelnemen, was voor mij in eerste instantie een nachtmerrie. Het begon donderdagavond, de dag voor ons vertrek. Door de drukte van de laatste weken, was de voorbereiding van het weekend achterwege gebleven. Toen we de adressen van hotel, parking en de start opzochten, bleek alles ver uit elkaar te liggen. Paniek in de hoogste graad. Mijn vrouw wist op de valreep nog alles uit te pluizen en kon toch voor enige geruststelling zorgen. Vrijdagmiddag rond 12 u vertrokken we met goede moed, op naar de grote, voor ons onbekende stad. Toen we een uur later bijna Nederland inreden, merkte ik dat er iets mis was met onze GPS. De kabel was kapot en het toestel kon ieder moment uitvallen. P A N I E K ..we konden nog rap een afrit nemen in België om daar een electrozaak te zoeken. Met wat vertraging konden we uiteindelijk verder. Maar toen begon het pas. We reden van de ene file in de andere, van verkeersongeval naar wegenwerken. Er kwam geen eind aan . Om 12u kwamen we uiteindelijk aan in ons hotel. Ik was doodop en razend en zwoor hieraan nooit of te nimmer meer te beginnen. Had ik aan het stuur gezeten, ik was al lang terug naar huis gereden, want 12 u rijden over 750km, dat is erover.
Zaterdag waren we toch beiden goed uitgerust en konden we onze zoektocht beginnen in de stad.
Bij wonder viel dit allemaal super goed mee. De marathonbeurs was mega groot, net zoals alles is in Berlijn.
Zondag waren we al vroeg op pad. Om 5u30 stonden we al buiten met ons ontbijtpakketje in de hand.
We kwamen als eerste aan op de afgesproken parking voor handbikers. Tijd genoeg om rustig alles klaar te zetten, en ik kon zelfs eten, dit is de eerste keer dat dit me overkwam, normaal krijg ik voor een race geen hap naar binnen. Ik had mijn portie zenuwen eerder al gehad hahaha.
De opwarming ging goed. Alleen bij de startopstelling liep het wat mis. Ik stond in een verkeerd vak, ze moesten me met fiets en al opheffen en door een massa volk dragen, langs een dranghek, opdat ik op mijn plaars stond. Nog steeds doodkalm, ongelooflijk.
De race: het startschot viel en ik was mee weg met de groep die ik normaal niet kan volgen. Het ging van bij het begin zeer snel, maar het voelde wel goed aan. Na 10 km zijn er van de groep een aantal moeten lossen en omdat ik achteraan hing, moest ik een aantal gaten dichtrijden, wat me na 22km begon op te spelen. Ik kon de groep niet meer volgen en zag ze meter bij meter verder wegrijden. Dan maar alleen verder moeten rijden, ik zag niks achter mij, had geen keus. Het viel me toen meer op dat de wind me tegenwerkte en dat er toch nog zwaar stukken in het parcours zaten. In de laatste 2 km kwam er plots een groep voorbij, ik had ze niet zien aankomen, ik was zodanig tegen mezelf aan het vechten dat ik niks doorhad. Toen ik reageerde was het te laat, en waren ze weg. Ik heb alles gegeven om er terug bij te geraken, ik kon er nog een paar inhalen maar was ontgoocheld dat ik hierdoor 5 plaatsen ben kwijtgespeeld. Ik eindigde op de 32ste plaats algemeen klassement en 15de in mijn categorie met een tijd van 1.17.46u, wat me toch weer een nieuw persoonlijk record opleverde op een marathon.
Al bij al is het dus heel goed geweest. Anderhalf week geleden lag in nog ziek in de zetel en met 1 week training voor zo'n race mag ik niet klagen.
Mijn vrouwtje zorgde voor een fotoreportage, ookal werd ze van t kastje naar de muur gestuurd door de zware security diensten. Haar resultaten vind je hier.
Het overzicht van resultaten vind je hier
Abonneren op:
Posts (Atom)